En dan word je opeens 40…

De laatste tijd maak ik het een na het andere veertigersfeestje mee. En dat is natuurlijk helemaal niet zo gek, aangezien veel van mijn vriendinnen ook allemaal eind jaren zeventig van de vorige eeuw geboren zijn. In mijn vriendinnenclub word ik nu al liefkozend het jongste telgje of de jonge blom genoemd, aangezien ik de hekkensluiter ben van het stel en de laatste die deze maand 40 kaarsjes mag uitblazen. Voor deze club ben ik dus het jongste telgje, maar voor de vriendengroep van mijn man, die ruim 2 jaar jonger is dan ik ben, ben ik weer de cougar en een van de oudsten. Het ligt dus soms maar compleet aan je omgeving hoe oud je ervaren wordt.

Niet kunnen wachten om ouder te worden

Als je jong bent kun je vaak niet wachten om ouder te worden. M’n kinderen kijken reikhalzend uit naar elke verjaardag en hoe stoer vond ik het toch niet om 16 te worden of nog beter 18 jaar, dan ben je echt volwassen en mag je eindelijk je rijbewijs halen en stemmen.

Ik weet nog goed dat toen ik mijn voorkeur mocht opgeven voor een half jaar studie in het buitenland, ik wel dolgraag naar Amerika wilde, maar me ook bedacht hoe niet leuk het zou zijn als ik nog geen 21 zou zijn en daardoor geen enkele bar of club in zou mogen. Het werd Frankrijk en daar was dat gelukkig geen enkel probleem om de kroeg binnen te komen ;-). Toen ik op m’n 23e aan het rondreizen was door Australië en Nieuw-Zeeland werd ik nog weleens staande gehouden met de vraag of ik al wel 18 was, dus ik denk ook dat ik echt geen schijn van kans gemaakt had bij een Amerikaanse uitsmijter.

Een relatief begrip

Leeftijd is dus maar een relatief begrip, het is maar net hoe je jezelf vergelijkt in bepaalde groepen. Zo ben ik 1 van de jongste Mindful Analysten, en bij veel netwerk evenementen waar ik de laatste tijd kom, lopen er uiteraard nog wel wat jonger rond dan ik, maar over het algemeen genomen zijn deze collega ondernemers toch wat ouder en vaak al uit de jonge kinderen.

Een klik met iemand hebben, heeft voor mij ook weinig te maken met leeftijd, voor mij lijken sommige mensen soms en oude ziel te hebben en daarom al vroeg anders in het leven staan dan mensen die een stuk ouder zijn.

Zo oud als je je voelt

Het is natuurlijk een oud spreekwoord, je bent zo oud als je je voelt, maar volgens mij zit echt wel een kern van waarheid in. Hoe vaak mensen me niet ongelovig aankijken als ik zeg dat ik bijna 40 ben. Als kind vond ik 40 al bijna bejaard, maar nu vind ik het eigenlijk wel helemaal prima. Ik heb een fantastisch gezin en de jongste wordt volgende maand 4 en gaat dan naar de kleuterschool (eindelijk, alle cliche’s zijjn waar, ze is er zoooo aan toe), waardoor ik weer wat meer tijd voor mezelf krijg.

Ze worden zelfstandiger en we kunnen steeds gemakkelijker op pad nu we geen kinderwagen en luitertas meer mee hoeven te slepen.

Rust

Het opzetten van m’n eigen business was is de beste persoonlijke ontwikkelingscursus ever, dus ik weet waar ik op dit moment sta in mijn leven en waar ik naartoe wil. Ik vind 40 worden helemaal prima, zit lekker in mijn vel, heb veel gedaan in mijn leven en heb totaal geen last meer van FOMO gevoelens. Hoe zeggen ze dat ook alweer been there, seen that, en dat geeft een hoop rust.

Zoveel wensen

Niet dat ik niet nog een triljoen wensen heb van dingen die ik nog dolgraag wil gaan doen en landen die ik nog heel graag wil bezoeken, maar het voelt helemaal ok waar ik nu sta en waar ik vandaan kom.

Hopelijk ben ik nog niet eens op de helft van mijn leven en heb ik nog zat tijd om volop te genieten van alle dingen die nog op mijn pad gaan komen.