over innerlijke helderheid, gevoeligheid en kiezen wat je deelt
De winter nodigt uit tot vertragen. Tot iets minder doen en iets beter voelen.
Soms valt het me op hoe snel mijn systeem reageert: op een blik, een toon, een kleine (of juist grote) verschuiving in energie. Soms ben ik in gedachten al drie stappen verder, terwijl het gesprek daar nog niet is.
Of juist andersom: eerst moet ik nog een paar snelle afwegingen maken voordat ik antwoord geef. Misschien herken je dat — dat je veel aanvoelt, vaak sneller dan je zou willen. Het maakt het leven rijk, maar soms ook vrij intens.
In deze periode kom ik steeds weer bij dezelfde vragen uit:
waar reageer ik eigenlijk op?
en wat is daarin van mij — en wat niet?
De winter voelt voor mij als een natuurlijk moment om die vragen niet te willen oplossen, maar ze rustig te laten landen. Om ruimte te maken voor helderheid van binnenuit, voordat er weer beweging naar buiten komt. En deze innerlijke helderheid vraagt me deze winter te overdenken dat ik onderscheid maak tussen wat van mij is en wat ik overneem van een ander.
De gevoeligheid voor nuance
Wat ik mooi vind aan mensen met een scherpe waarneming en een rijke binnenwereld, is dat ze signalen oppikken die niet iedereen ziet. Je voelt veel. Je denkt snel. Je merkt patronen op, soms zonder dat je precies kunt uitleggen hoe.
Maar juist die gevoeligheid maakt dat je soms iets aanneemt dat niet van jou is.
Een stemming. Een spanning. Een verwachting.
Ik merk dat het helpt om even stil te staan. Om bewust te voelen:
wat is eigenlijk van mij?
Alleen al die vraag opent ruimte.
Wat deel je — en wat draag je van binnen?
Er zijn momenten waarop ik de behoefte voel om mijn binnenwereld te delen, zodat de ander begrijpt wat er speelt. Niet om te overtuigen, maar om helder te zijn. Tegelijk merk ik dat niet alles wat ik voel of denk altijd woorden nodig heeft.
Soms gaat het meer om een innerlijke verschuiving dan om een gesprek.
Om een andere houding in mezelf.
Om anders interpreteren, even uitzoomen.
En dat hoeft niet altijd gedeeld te worden om effectief te zijn.
Er zit voor mij een soort wijsheid in de zin “share the message, not the mess”.
Niet om mezelf te beperken, maar om trouw te blijven aan wat werkelijk bijdraagt aan verbinding — zonder alles open te leggen.
Waarom de ‘mess’ soms beter wordt ontvangen dan de boodschap
Ik merk regelmatig dat als ik mijn gevoel deel, mensen dat vaak sneller begrijpen dan wanneer ik de kern helder en precies verwoord. Het rationele klinkt voor sommigen misschien te direct of te groot. Terwijl een emotie herkenbaarder is, iets dat bijna vanzelf wordt gespiegeld.
Aan de andere kant, als ik mijn gevoel deel en dus vanuit een emotie praat, kan het ook weer afschrikken/overweldigen en komt mijn boodschap niet aan. Blijkbaar is een lichte innerlijke storm soms begrijpelijker dan een helder geformuleerde conclusie.
Communicatie als uitnodiging
Misschien is dat wel waar ik zelf het meest in groei: niet zozeer in wát ik deel, maar hóé.
Niet vanuit “zo moet het”, maar vanuit nieuwsgierigheid.
Niet vanuit sturing, maar vanuit contact.
Een stille beweging die alles verandert
Wat ik steeds meer ontdek, is dat helderheid vaak van binnen begint. In het moment waarop ik voel wat werkelijk van mij is, en wat niet en hoe ik daarop reageer. En uiteindelijk daardoor ook in de woorden die ik kies.
Vanuit die helderheid wordt delen iets zachts. Iets dat uitnodigt.
Een boodschap, geen storm.
Een richting, geen duw.
En misschien is dat ook gewoon oefenen. Met vallen, opstaan, voelen en bijstellen. En af en toe mezelf ook niet al te serieus nemen ;-). Er zijn helaas al teveel grote ego’s op deze wereld die dit doen.
Wil je op de hoogte blijven als er een nieuw blog verschijnt?
Seizoensinspiratie ontvangen