Een les in loslaten

Al jarenlang doe ik aan Body Balance. Toen ik in Soest kwam wonen ben ik ermee begonnen en het blijkt te zijn wat ik het allerliefste doe aan beweging.

Tijdens mijn beide zwangerschappen ben ik er gewoon mee doorgegaan, totdat het moment kwam dat de down dog echt niet meer fijn voelde met zo’n dikke buik. Ook simpelweg op mijn rug liggen met zo’n baby die op mijn ribbenkast drukte, was niet ontspannen meer. En het gekke was dat ik me daarover verwonderde. Ik heb altijd kunnen ontspannen door op mijn rug te liggen, waarom nu dan niet? Maar uiteraard was mijn lijf veranderd. En daarom moet je, door de veranderde omstandigheden, de dingen anders gaan aanpakken. Eigenlijk best logisch, als de omstandigheden veranderen, kun je je er beter maar aan overgeven en meeveranderen, maar dat realiseerde ik me toen totaal niet. Huppakee, gewoon doorgaan, je bent zwanger niet ziek, was mijn motto toen.

Na de bevallingen pakte ik de lesjes body balance gauw weer op. En toen we naar St. Maarten vertrokken ging ik ook snel op zoek naar een plek waar ik aan body balance zou kunnen gaan doen. Helaas, les Mills bleek nog niet te zijn doorgedrongen op St. Maarten. Op het Franse deel van het eiland reed ik vaak langs een mooie balletstudio waar groot Pilates op stond, dat leek me dan wel wat. Ook goed om weer een beetje mijn Franse taal op te kunnen halen.

Nadat ik er een paar keer langsgereden was ben ik de balletstudio gaan googelen. Maar zoals ik stiekem al wel een beetje verwacht had, was er op internet vrijwel niets over balletstudio Cadence op het franstalig deel van St. Maarten te vinden. Dan maar even binnenstappen en voor ik het wist deed ik 2x per week aan Pilates.

En wat voor Pilates. Dit waren flink getrainde balletdames en mijn lerares bleek ook jarenlang met het Cirque du Soleil te hebben rondgereisd. Hier was het een uur lang knallen en het niveau lag extreem hoog. Hoe bijzonder dat je door maximaal uitgedaagd te worden prestaties kan leveren die je niet dacht in je te hebben. Zoveel buikspieroefeningen achter elkaar had ik nog nooit gedaan. En door mijn zwangerschappen en keizersnede waren die buikspieren ook niet constant bezig geweest om in wasbordjes stand te verkeren. Oef, dat was flink aanpoten.

Naast Pilates gaven ze ook stretching. Dit kwam niet echt uit in mijn weekschema met het brengen en halen van de kinderen, dus ik deed voornamelijk aan Pilates. Totdat ik wel een keertje mee kon doen. Diegene die altijd het minst geconcentreerd en gefocust was met Pilates, bleek in deze les de ster van de klas. Wat een souplesse. Het was fijn om deze nieuwe les in een vertrouwde omgeving met vertrouwde gezichten te doen.

De lerares hielp met stretchen waardoor je verder kon buigen. Eigenlijk was ik een beetje bang geworden om te stretchen na mijn liesblessure die ik had opgelopen na een uurtje waterskiën met werk. Dat uurtje waterskiën dat ik deed op de tweede dag nadat ik terug was van verlof na een keizersnede. What was I thinking? Ja, natuurlijk doet Merel mee. Altijd sportieve Merel laat zich niet kennen en gaat vrolijk mee waterskiën, ook al was mijn lichaam nog niet helemaal ontzwangert. Dat ging niet goed, al bij het tweede rondje waterskiën viel ik en overstrekte ik mijn liezen. Ik ben meteen gestopt, zo slim was ik nog wel, maar de volgende dag kon ik amper lopen en ik heb nog maandenlang fysiotherapie gehad. En daarbij een angst ontwikkeld. Angst om mijn liezen te overstrekken.

Die angst zat er nog altijd in. Ook tijdens die bewuste stretching les op St. Maarten anderhalf jaar later. En wat gebeurde er? Dankzij de dames om me heen die net even iets verder gingen en dankzij de hulp van mijn lerares, die zei “vertrouw me maar, het kan echt”, strekte ik verder dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. Ik ging voorbij een bepaald punt en toen ik daar doorheen was leek het alsof ik ook mentaal iets losliet. Wat een bijzondere ervaring. De hele verdere dag heb ik met een behoorlijke hoofdpijn rondgelopen en voelde ik me alsof ik echt letterlijk iets los had gelaten.

Tijdens de Mindful Analysis opleiding behandelden we ook de danser-choreograaf Albert Pesso. Hij heeft samen met zijn vrouw, Diane Boyden, de Pesso therapie ontwikkeld. Deze therapie wordt vaak uitgevoerd in groepen en de methode helpt mensen om blokkades in hun psychologische ontwikkelingen te verbinden met lichamelijke ervaringen. Hiervoor is een veilige omgeving vereist en mensen kunnen hier hun klachten en problemen uiten en onderzoeken.

Toen we dit tijdens de les bespraken realiseerde ik me dat dat precies hetgeen was wat er met mij gebeurde tijdens die bewuste les. Er zat een blokkade in mijn spieren die eigenlijk meer in mijn hoofd zat en daar zat ook het hele idee opgesloten hoe stom ik toen geweest was en hoe slecht ik toen voor mezelf aan het zorgen was. Onbewust had ik hiermee zelf een belemmering opgeworpen die zelfs lichamelijk nog steeds aanwezig was.

Ik herinner me nog dat ik tijdens die les angstig riep dat ik een liesblessure had, maar de lerares was zo vol vertrouwen en ik zag om me heen die dames hun benen zo ver omhoog gooien dat ik daar ter plekke besloot om me er maar helemaal aan over te geven. En toen ik dat deed, kwam ik verder dan ooit met stretchen en liet ik een enorme angst los. Sindsdien heb ik nooit meer last gehad van mijn liezen.

Heb jij ook weleens iets vol vertrouwen los gelaten?